Start z rozumem

Nauka to pokarm dla rozumu

Dwie szkoły

Dualizm i monizm to dwie centralne nurty definicji problematyki umysłu i próby odniesienia się do niego w relacji z ludzkim ciałem. Choć pojawiają się nowe poglądy zniuansowane, większość z nich można przypisać do jednej z dwóch tez.

  • Monizm – ta doktryną zaprzecza wszelkiemu rozróżnieniu lub różnicy między fizycznym mózgiem a abstrakcyjną koncepcją umysłu. W monizmie, te dwa aspekty są postrzegane jako różne części tej samej jednostki. Tutaj umysł jest uosobionym wyrażeniem sygnałów elektrycznych. Innymi słowy – umysł i ciało stanowią jedność. Z tym poglądem zgadzali się starożytni stoicy, szkoła jońska, nowożytny pozytywizm a nawet marksizm. Można powiedzieć, że właśnie ten pogląd jest traktowany przez ogół naszej współczesnej cywilizacji i świat nauki za prawdziwy. 
  • Dualizm – koncepcja dualizmu różni się radykalnie od monizmu. Dualizmu przekonuje, że człowiek uosabia dwie części, ciało i umysł lub duszę. Podstawowa różnica polega na tym, że w dualizmie umysł może istnieć oddzielnie od ciała, ale w monizmie te dwie części muszą współistnieć. Nie istnieje żaden dowód na to, że abstrakcyjne pojęcie umysłu istnieje oddzielnie od fizycznego mózgu, lecz również nie można obalić tej doktryny środkami poznawczymi i logicznymi. Jednakże ta niezdolność do obalenia nie dowodzi automatycznie prawdziwości tej koncepcji. Z tą doktryną zgadza się większość systemów religijnych i tacy filozofowie jak Kartezjusz czy Platon.

Głos nauki

Związek pomiędzy mózgiem a fizycznym umysłem można zaobserwować u pacjentów z ciężkimi urazami mózgu, którzy pozostają żywi. Nie są oni w stanie reagować na żadne sygnały środowiskowe i nie jest możliwym wykrycie jakichkolwiek żadnych funkcji mózgu. Uszkodzenia mózgu powodują bezpośrednie i poważne uszkodzenie umysłu, co dowodzi na bezpośredni związek umysłu z cielesnością i nadaje mu znaczenie raczej naturalne, biologiczne zamiast duchowego. Jeśli umysł miałby naturę dualistyczną poważne urazy głowy i uszkodzenia układu nerwowego nie miałyby wpływy na ludzką percepcje, świadomość i zachowanie.

Psychologia i socjologia mogą potwierdzić, że brak wyższego poziomu percepcji, niż ten tworzony przez zmysły skutkuje tym, że bodźce zewnętrzne, zmysłowe i różne doświadczenia są podstawowym czynnikiem w budowaniu osobowości każdego człowieka i nadają jej niepowtarzalność i indywidualność. Jednocześnie proces ten opiera się na utartych schematach, które można zaobserwować i wyróżnić. Co udowadnia, że to właśnie fizyczne połączenie umysłu i ciała pozwala na świadomość.